Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010

Ο Βυθός



























Ερημιά.
Εγκατάλειψη.
Σ' άφησαν μόνο σου στο βυθό, να παίζεις με πέτρες και κοχύλια.
'Ολοι βγήκαν στην επιφάνεια
κι εσύ δυσκολεύεσαι τώρα πια ν' ανασάνεις.
Κάτι σε κρατάει κάτω,
έγινες δέσμιος της άμμου,
ένα κοράλλι από τα κοράλλια.
Κρυψώνα για τα μικρά ψαράκια,
που σε γαργαλούν καθώς σε προσπερνούν.
Κι εσύ όλο και δυσκολεύεσαι ν' ανασάνεις.
Οι άλλοι δεν κατάλαβαν ότι σ' έχασαν,
κι εσύ δεν μπορείς να τους το φωνάξεις.
Αναπνέεις νερό τώρα πια
και κολυμπάς με τα φύκια...


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Μη μιλάς






























Μη μιλάς. Ξέρω πως τα δάκρυα στερέψανε, η αγάπη χάθηκε,
το αύριο φαντάζει χθες.
Μη μιλάς. Δεν μένει τίποτα να πεις, μόνο σιωπή, λύτρωση.
Μη μιλάς. Το σήμερα άγνωστο, παρελθόν ξεχασμένο,
προσπαθείς.
Μη μιλάς. Έχεις ήδη πει όσα άντεχα ν' ακούσω.
Μη μιλάς. Είσαι κιόλας πολύ μακριά, άπιαστος.
Μη μιλάς. Δεν υπήρχε ποτέ μέλλον εδώ.
Μη, σε παρακαλώ, μόνο φύγε πια...

Δεν μπορώ άλλο να σε ακούω.....


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Στειρότητα






























Δίνεις ένα βλέμμα και παίρνεις απόρριψη.
Δίνεις τρυφερότητα και στην ανταποδίδουν με ειρωνία.
Δίνεις αγκαλιά και στην ανταποδίδουν με την φυγή.
Δίνεις φιλί και παίρνεις προδοσία.
Δίνεις αγάπη και στην ανταποδίδουν με την απουσία.
Δίνεις μέρες και παίρνεις δευτερόλεπτα.
Δίνεις φροντίδα και σου δίνουν αμέλεια.
Δίνεις δάκρυ και μένεις με την απόγνωση.
Κραυγή, για να πάρεις σιωπή.
Φως και σκοτάδι, για να πάρεις κενό.
Δίνεις τον εαυτό σου και σου επιστρέφουν πόνο.
Δίνεις ψυχή και ανταποδίδουν δίνοντάς σου ατιμία.
Δίνεις ζωή, για να πάρεις τίποτα.
Κάποτε αδειάζεις και σε λένε στείρα.
Μα δεν αντέχεις πια να γεννάς συναισθήματα από το πουθενά.


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Φτερά σπασμένα

























Ποτέ δεν κατάλαβα
αν σου αρέσει το σκοτάδι μέσα μου
ή αν ψάχνεις απελπισμένα
να βρεις ήλιους κρυμμένους.
Μάθε, πάντως, τούτο,
είναι αδύνατον να σου έδειξα
εγώ πώς να πετάς,
με φτερά σπασμένα.
Μην γυρεύεις εδώ κανένα φως
και μην κοιτάς ψηλά όταν με αναζητάς.

Οι ουρανοί είναι όλοι δικοί σου..


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Ένωση καρδιάς
























Δεν υπάρχει στην αγάπη ζύγι
Τα όρια σου ξεπερνάς,
Οι αισθήσεις γίνονται κουβάρι
Στο κορμί και στη καρδιά.

Άγρια τη ψυχή παιδεύει
Νικάει πια τους δισταγμούς,
Και σαν πουλάκι φτερουγίζει
Ρίχνοντας όλους τους φραγμούς.

Ψίθυρος βγαίνει ευλογημένος
Σαν φτάνει όλοκλήρωση,
Δροσιά στη δίψα της αγάπης
Και αλληλοσυμπλήρωση.

Ήλιος στον ουρανό ανατέλει
Κυριαρχεί το φως στη γη,
Και η φωτιά στη καμινάδα
Κρατάει τη φωλιά ζεστή.

Η αγάπη πάντα θα νικήσει
Γεμάτη λάμψη λεβεντιά,
Μέσα στα πληρωμένα λάθη
Ζει με την ένωση καρδιάς.


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Σκιές
























Μην ντρέπεσαι και μη θρηνείς
Για τις σκέψεις που εκδηλώνονται
Με σύμμαχο τη νύχτα.
Τι κι αν τις βλέπει
Η μέρα και γελά;

Ζηλεύει τη γαλήνη της
Τη γλυκιά κούραση της νύχτας
Και την τόλμη της μπροστά
Στα θεριά, τις σκιές
Που γεννά το φως...


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Η Ζωή... Ανάποδα


























Πεθαίνεις και ο θάνατος γεννιέται

Τώρα πλησιάζεις
Ακούς το χτύπο της καρδιάς του
Συντονίζεσαι

Φοβάσαι
Και ο φόβος σου μουδιάζει το μυαλό
Μωραίνεσαι

Ύστερα συνηθίζεις
Κι η ζωή σου άξαφνα
Γίνεται βαρετή

Συστείνεται σαν εραστής
Σκαμπανεβάζει τη ζωή σου
Ενώ εσύ ασφυκτιάς

Τώρα σου είναι άγνωστος
Είναι αυτό που όλοι ξέρουν
Μα κανένας δε μιλά

Γεννιέσαι και ο θάνατος πεθαίνει


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Θα μπορούσε να αναφέρεται σε...






























...κι ειναι κι αυτή που με καλεί
στη θλίψη μου να βυθιστώ
και μου προσφέρει ανταλλάγματα
μια στιγμιαία χαρά
αυτοικανοποίησης ανακούφιση
που όταν περάσει ο θρήνος
φαίνεται τόσο λίγη
μα όμως είναι αρκετή
να με ξαναβυθίσει
την επόμενη φορά
που θα με θυμηθεί...

...κι είναι κι αυτή που με καλεί
τις ράγες μου ν' ακολουθώ
με παρωπίδες να ντυθώ
τους στόχους μου να φτάσω
ναρκωτικό για το μυαλό
κρυμμένη στο υπερεγώ
που δεν αφήνω -λέω-
να παραφουσκώσει
που όσο το ταξίδι διαρκεί
ο λήθαργός της μένει
μέχρι την επόμενη φορά
που θα βυθιστώ ή θα κοιμηθώ
που θα ξυπνήσω ή θα χάσω...


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Μάσκα






























Προσποιήσου πως μου χαμογελάς,
κάνε με να πιστέψω πως όλα πάνε καλά.
Φόρα πάλι την μάσκα σου,
κάνε με να πιστέψω πως μ' αγαπάς.

Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Απουσίες στη σιωπή





Η ψευδαίσθηση του σήμερα σβήνει αργά, ματαιωμένο αύριο χωρίς τελειωμό. Οι σκιές, παρουσίες που σε συντροφεύουν σε κάθε βήμα σ' αυτή τη δίχως προορισμό διαδρομή και οι αντηχές τους επιστροφή σ' ένα χθες ξένο. Ένας χρόνος αόριστος η ζωή σου, γεμάτη απουσίες στη σιωπή...


Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά

Φύγε!






























Το σκοτεινό μου τίποτα
πάνω από το πληγωμένο σου εγώ,
ο ήλιος ψάχνει ελπίδα και χάνει ανάσες
κάτω από ένα κλείσιμο των ματιών σου.
Θανατερή μου ανατολή εσύ,
με στέλνεις στο χάος,
ο βυθός περιμένει και το έλος αργά με αγκαλιάζει...
Ναι, βουλιάζω!
Μη με κρατάς κοντά σου
κι είναι τόσο γλυκιά τούτη η καταβύθιση.
Φύγε κι άσε με να δω
μήπως αυτήν την φορά καταφέρω να πνιγώ.
Καιρός είναι, έτσι κι αλλιώς,
πάντα είχα μια δυσκολία ν' ανασάνω.
Φύγε τώρα κι ως αύριο θα μ' έχεις ξεχάσει.
Άλλωστε, ποτέ δεν υπήρξα στ' αλήθεια.

Δημιουργός : Ιωάννα Σαμαρά